De eerste schoolbezoeken (02/11)

Bekijk hier de foto’s van de schoolbezoeken.

HANDnepal schiet volop in actie. De komende weken installeren we een heleboel conputerklassen in Nepal. Om alles goed te kunnen organiseren, moeten we eerst alle scholen bezoeken die op onze ‘shortlist’ staan. Dat is een hele belevenis, en bijzonder leerrijk.

Gisteren hielden we een vergadering met de verantwoordelijke van elke school die op onze schortist staat om te steunen. Nu is het eindelijk tijd voor het echte werk: scholen bezoeken. Met het hele HANDnepal-team (een jeep vol dus) gaan we naar de verschillende scholen die waarschijnlijk een computerklas zullen krijgen. De bedoeling is om grondig te inventariseren welk materiaal er al aanwezig is, en wat we dus nog moeten voorzien om tot een volwaardige computerklas te komen. Ook bekijken we of de elektriciteit wel volstaat, of er een droog lokaal is, en hoe we de internetverbinding in orde kunnen krijgen.

We doen deze bezoeken onaangekondigd. Zo willen we vermijden dat er lange speeches worden voorbereid, en dat we uitgebreide ceremonies moeten meemaken voor we toegang krijgen tot de computerklassen. De tijd is immers beperkt. Vandaag staan er vier schoolbezoeken op het programma.

Shree Saraswati School – Dhunkharka

02112014school1aankomst

De aankomst bij de eerste school was een verrassing. Toen we aankwamen ging de poort meteen open, en stonden er twee lange rijen van kinderen en leerkrachten, met bloemen in de handen. De klokkenluiders hadden al hun werk gedaan. Ons bezoek was dus niet meer onverwacht. Hoewel we het niet wilden, was het natuurlijk toch wel leuk om zo verwelkomd te worden. Je voelt dan meteen hoe blij de bevolking is dat we hun school willen helpen.

Inventariseren

Inventariseren

Subesh, Andy, Frank en Fré trekken na de formaliteiten meteen naar de computerklas. Daar staan al een viertal computers. Die werden gesubsideerd door de overheid. Ons ‘tech-team’, want zo noemen we hen hier, wil alle details van deze computers kennen, zodat we goed weten welke andere apparatuur nog nodig is om de computerklas volledig te maken. Computers worden opgestart, nadien zelfs opengevezen. Ondertussen bekijken we welke mogelijkheden er zijn om het internet te verbeteren, terwijl Fré alle stopcontacten grondig inspecteeert en checkt of er wel 12 computertafels in de klas zullen passen. En dat allemaal in 45 minuten. Ons schema is strak.

Terug naar de Shree Parbati School

Deze diashow vereist JavaScript.

Snel naar de volgende tussenstop. Dat is een heel bijzondere: de Shree Parbati School in Dhunkharka. We willen er vooral bekijken in welke staat de computerklas is, die HANDnepal er een dik jaar geleden installeerde. Uit nieuwsgierigheid, maar vooral ook om te leren voor de volgende klassen die we gaan installeren. We willen niet dezelfde fouten maken. De klas ziet er op het eerste zicht prima uit. Alle computers staan er nog. De plastic beschermhoesjes hangen hier en daar zelfs nog op de schermen, zodat deze zeker proper zouden blijven. De computers werken ook nog allemaal. De computerleerkracht vertelt me trots dat het meerendeel van de leerlingen slaagde voor het computerexamen. De hoogste score lag zelfs rond de 80%, het gemiddelde was 55%. Mooie resultaten dus na één jaar computeronderwijs.

Terwijl we nog wat rondkijken en een babbeltje doen, bestuderen Frank en Subesh de klas meer in detail. Ze merken al snel dat de computers zelf wel in orde zijn, maar dat de twee servers die we installeerden, niet worden gebruikt zoals het hoort. Ze zijn niet meer verbonden met het internet, en er werd nooit een backup gemaakt. Dat geeft ons stof tot nadenken, en het zorgt voor boeiende discussies bij pot en pint wanneer we na een lange dag weer in Panauti aankomen. We willen immers geen materiaal installeren dat fout of zelfs helemaal niet wordt gebruikt. Meer daarover in een volgende post.

Chakreshwor School – Chyamrangbensi

02112014school2speelplaats

We maken ons klaar voor een lange en avontuurlijke rit. De volgende school die we bezoeken, ligt immers enkele bergen verder. Gelukkig hebben we een ervaren chauffeur, die de smalle baantjes, tegenliggers, rivieren, putten en stenen met de glimlach weet te trotseren.

02112014school2welkom

We komen aan in the middle of nowhere. Hoewel onze aankomst hier wél onverwacht is, vinden ze toch snel de nodige bloemenkransen om ons welkom te heten. De leerlingen hebben juist speeltijd, dus alle leerkrachten hebben even tijd om een praatje te slaan met ons. De computerleerkracht wordt er ook snel bij geroepen. Naast computerles, geeft hij ook Engels. Een hele verademing voor ons: een computerleerkracht die goed Engels spreekt. Hij is een erg geëngageerd persoon, die met de beperkte middelen die hij heeft, alle moeite doet om de leerlingen zo goed mogelijk te kunnen lesgeven. Ook deze school heeft al een aantal computers. Ze zijn echter niet geinstalleerd. De school wacht al weken lang op een een technicien om hen daarbij te helpen. Maar omdat de school zo afgelegen is, haast die technicien zich duidelijk niet.

02112014school2computerklas

Wanneer het ‘tech-team’ klaar is met het werk, worden we nog uitgenodigd om te proeven van een lokale specialiteit. Je zou het Nepalese rijstpap kunnen noemen. Overheerlijk. Het geeft ons de energie die we nodig hebben voor de lange terugtocht, en het bezoek aan de laatste school.

02112014school2rijstpap

Fré en Subesh kunnen ondertussen hun zin voor avontuur niet meer de baas, en kruipen op het dak van de jeep voor de bewogen terugweg. Avontuur verzekerd!

Voor het laatste stukje van het centrum van Dhunkharka naar de Shree Krishna Gopal Mahankalsthan School, wisselen ze van plaats met Andy en Frank
02112014opdejeep

Shree Krishna Gopal Mahankalsthan – Dhunkharka

Ondertussen zijn de scholen al gesloten, dus kunnen we niet onaangekondigd verschijnen op onze laatste school. Een telefoontje later is alles geregeld. Wanneer we toekomen is het hele leerkrachtenteam voor ons opgetrommeld, en staat de thee al klaar. Het technische werk is hier snel geregeld. Er staan vier goede computers, ons tech-team weet meteen wat er nodig is om de klas verder aan te vullen tot een volwaardig computerlab. We missen hier echter het dagelijkse leven van de school. We kunnen niet zien hoeveel studenten er zijn, hoe er les wordt gegeven, … . Het voordeel is dat we nu snel huiswaarts kunnen rijden (lees: hobbelen).

Deze diashow vereist JavaScript.

Op de terugweg passeren we nog even langs de school in Dhunkharka. We werden opgebeld, want ze hebben nog een kip voor ons. Onze eerste reactie was ‘nee, we willen liever niet eten daar, we willen graag naar huis’. Men zei ‘nee nee, de kip is nog niet klaargemaakt, ze is om mee te nemen’. ‘Oké dan, zeiden we, dan zullen we ze thuis klaarmaken’. Gopal, met wie we telefoneerden zei ‘ah, dat is goed, ik zal ze in een doosje steken, dan kan ze niet rondspringen in de auto’. Blijkbaar kregen we dus een levende kip. ’s Avonds moest ze eraan geloven. Het tech-team genoot van een heerlijke maaltijd met ‘local chicken’.