Frank ontdekt Dhunkharka

Frank en Chiniya zitten momenteel in Nepal om er de eerste computerklas te installeren. Hieronder vind je het verslag van Frank die voor de eerste keer naar Dhunkharka ging om een rondleiding te krijgen in de Shree Parbati High School.

“Het is me vandaag opgevallen dat niet iedereen in staat is om ‘onze’ school in Dhunkharka te bereiken. Tenzij je claustrofobisch bent, is de bus een optie die voor iedereen open blijft. Anders is de trip naar boven ofwel een stevige voettocht (stijgingspercentage niet te onderschatten) ofwel een slordig anderhalf uur achterop een brommer die uit alle macht de modder en steenformaties tracht de overwinnen. (Vooraan op de brommer zou ik de gemiddelde Belgische zondagstoerist niet aanraden).

Onderweg (Medium)

Aangekomen in Dhunkharka werden we vriendelijk en gastvrij onthaald door de notabelen. Loop je rond in een bergdalvullende metropool als Kathmandu of in een klein dorpje in de bergen als Dhunkarkha: het bruist er van het leven. De plaatselijke stielmannen houden zich bezig met het produceren van mosterdolie, maisbloem, het verbouwen van een soort plantje dat door de Japanners zou gebruikt worden om medicamenten van te maken, en natuurlijk het verder uitbreiden van hun school. Toen we daar aankwamen, was er een complete ploeg bezig met het in elkaar vlechten van wapeningen en betonnen constructies.

Volledig volgens de regels van de kunst eindigde onze rondleiding in de school waar alles om draait. De klas waar volgens de afspraken onze computers zouden worden geïnstalleerd, kampt echter met een vochtprobleem. Het gebouw ligt namelijk tegen een heuvel aan, en het niveau waar de klas zich bevindt ligt aan één kant nog net onder de grond. De moesson laat zich gelden… Een alternatief blijkt echter voorhanden een aantal meter daarboven. Regenvrij, bovengronds, en ventileerbaar; alleen de elektriciteit is niet aangepast aan 20 computers (die voldoende stroomcapaciteit nodig hebben, maar ook een deftige aarding) Voor onze opmerkingen goed en wel weggestorven zijn, belooft men de elektricien van dienst er bij te halen en binnen de twee dagen het probleem te fiksen.

Volgens nog veel meer regels van de kunst stromen de belanghebbenden in de brede zin van het woord samen in het kantoor van het schoolhoofd. Speeches rollen door de kamer – hier kan ik bitter weinig over kwijt, aangezien het uiteraard allemaal in het Nepali te doen is. Chiniya doet nog eens in het breed en het lang uit de doeken wat het computerproject inhoudt en wat de bedoeling is die HANDnepal heeft met het project.

Voor de dorpelingen verschuift hun beeld van de computerklas van een mooie droom naar iets dat binnen korte tijd werkelijkheid wordt. Er  wordt zelfs ter plekke een comité opgericht ter bewaking van de integriteit van het aanstaande computermateriaal.

Zondag is een schooldag in Nepal. Onze delegatie vangt dan ook tientallen nieuwsgierige blikken van de schoolgaande kinderen. We veroveren stormenderhand een lokaal, en gooien ons publiek de komst van een nieuw lokaal met computers voor de voeten. Twijfel, vragende blikken, belangstelling en onbegrip: dit is een meer diepgaand verhoor waard! Chiniya haalt enkele bereidwillige kinderen over om zich uitgebreid te laten interviewen over hun ideeën en gevoelens rond computers. Houd www.HANDnepal.be in ’t oog, daar kan je binnenkort deze filmpjes zien.

Kort daarna zijn we weer aan de afdaling naar Panauti begonnen. Daar aangekomen was het tijd voor een volgende discussie met een klaatselijke computerspecialist. Alle mogelijke technische details worden nog eens besproken: aantal machines, filesharing, netwerkdetails, authentificatie, gebruikersprofielen, gebruik van diskspace voor bestanden op de server, backups, ga maar door.

Ook mijn ‘wonderkind’ (met enige zin voor zelfspot) Linux passeert de revue. Op zich een logische keuze voor een land dat er geen belang bij heeft naar de pijpen te dansen van één of andere grote multinational, maar zijn eigen ding zou moeten kunnen doen met de software en de informatisering die zij nodig hebben (en dat is free software: for the people, by the people). Aan de andere kant is de school bezig met een geaccrediteerde bacheloropleiding in business/management. Je kan op je 10 vingers uitrekenen dat om aan te sluiten op het bedrijfsleven, dat in Nepal ook op Microsoft-software draait, je MS Office zal moeten kennen.”

Het resultaat van deze boeiende discussie heeft België nog niet bereikt. Daarover lees je uiteraard meer in onze volgende nieuwsbrief.