Het verslag van Chiniya

In december trok ik naar Nepal voor het huwelijk van mijn nichtje Nischala. Het was fijn om even terug thuis te zijn en samen met vrienden en familie een trouwfeest te vieren.

 

Trouwfotonischala

Dat gaf me ineens de gelegenheid om langs te gaan bij de Shree Parbati School in Dhunkharka, bij een aantal computerwinkels en bij een privéschool die onlangs een computerklas kocht.

 

De Shree Parbati School

Dat is de school in Dhunkharka, op de top van een berg, waar HANDnepal  de eerste computerklas zal bouwen (meer daarover lees je in het bericht ‘plannen voor de toekomst’). Na een fijne motorrit langs modderige en overstroomde wegen, werd ik hartelijk verwelkomd door de leerkrachten en directie van de school, het oudercomité en geïnteresseerde dorpelingen. Wat een massa volk! Het was duidelijk dat de mensen hier onze hulp duidelijk appreciëren.

Ontvangstchiniyainschool

Het eerste dat me opviel, is dat er heel wat is veranderd in de school, sinds ons vorige bezoek in 2010: Met eigen middelen en donaties heeft men maar liefst 8 lokalen bijgebouwd. Geen overbodige luxe, als je weet dat dit de enige staatsschool is in Dhunkarka en wijde omgeving.

In deze 8 lokalen is er plaats voor 300 leerlingen, Nepali style natuurlijk.

Op een ander vlak, belangrijk voor het project van HANDnepal, was er ook goed nieuws: als de computerklas er staat, kan de school een aanvraag doen om computerkennis op te nemen in het officiële curriculum van haar studenten, én kan ze mogelijk een informaticaleerkracht aanwerven op kosten van de staat. Vandaar dat de school er natuurlijk op gebrand is om zo snel mogelijk een computerklas te hebben.

Nog een meevaller is dat het dorp Dhunkharka blijkbaar niet aangesloten is op het algemene energienet, maar rechtstreeks op de centrale van Panauti. Hierdoor hebben ze geen last van de gestructureerde stroomonderbrekingen (load shedding) omwille van het energietekort in Nepal. Voor ons project betekent dit vooral: géén vele uren per dag waarop onze computers niet gebruikt zouden kunnen worden, omdat er niet voldoende elektriciteit zou zijn. Dat maakt ons project op slag een stuk waardevoller.

Hoe we internet kunnen voorzien op de computers, is momenteel nog een vraagteken. De standaardoplossing is redelijk duur. Een uitdaging dus om een goedkopere oplossing te bedenken. Iets waar Frank en Fré, de computerspecialisten van HANDnepal, met veel plezier hun tanden in zullen zetten.

 

Een klein marktonderzoek

Na mijn bezoek aan de school ging ik ook langs bij een aantal computerwinkels. Daar besprak ik de twee pistes die we bij HANDnepal toe nu toe volgden: Thin clients of desktop-PC’s. (thin clients zijn hele kleine computers die programma’s gebruiken vanop een server. Meer info: zie wikipedia)

Thin clients blijken een goede oplossing voor ons project. We zullen er echter voldoende aandacht aan moeten schenken, dat de computers niet traag zijn of ‘blijven hangen’, want dat is een probleem waar sommige Nepalese computerklassen mee kampen volgens de computerverkopers. Daar is een goede oplossing voor : zorgen dat de servers die we gebruiken, zwaar genoeg zijn. Dat wordt dus onze grootste investering, want ze zijn natuurlijk een stuk duurder dan de Thin Clients.

 

Op bezoek in een privéschool

De Shree Parbati School zal de eerste staatsschool in het district Kavre zijn met een computerklas, maar er zijn wel privéscholen die al computerlessen geven. Een staatsschool is een school waar leerlingen aan een héél lage prijs de lessen kunnen volgen, die worden georganiseerd door de overheid. Aangezien een oude vriend van me directeur is van een privéschool die computerlessen geeft, kon ik daar op bezoek gaan. Hun computerklas met thin clients ziet er zo uit:

Computerklaspriveschool

Daarbij moet je in het achterhoofd houden dat de meeste Nepalese kinderen echt het geld niet hebben om hier school te kunnen lopen.

 

Interesse van andere scholen

Terwijl ik Nepal was, werd ik aangesproken door verschillende andere scholen die graag computerlessen zouden willen geven aan hun leerlingen, maar niet over een budget beschikken om hier in te investeren. Ook van die scholen heb ik nog veel kunnen opsteken, maar spijtig genoeg heb ik ze ook moeten vertellen dat we eerst de computerklas van de Shree Parbati School zullen afwerken en dan pas kunnen beslissen wat we daarna gaan doen. We zijn al benieuwd wat de toekomst brengt (al eens mee in de glazen bol kijken? Lees onze toekomstplannen)