Hoe kan je je voorbereiden op Nepal?

Hoe kan je je voorbereiden op Nepal?

02112014school2Andyspreekt

 

Dat is een vraag die ik me enkele keren had gesteld. Ok, je trekt eind oktober

naar Nepal om er computerklassen te gaan installeren. Maar wat neem je
best mee? Waarmee moet je ginder rekening houden? Welke gebruiken zijn er?
Welk klimaat heerst er? Vele vragen gingen door mijn hoofd. Hoe kan je je
voorbereiden op Nepal als je er nog nooit geweest bent?

Binnen de HANDnepal organisatie is iedereen al minstens 1 keer in Nepal
geweest. Ik als groentje nog niet. Tijdens de HANDnepal vergaderingen pik je
dus al één en het ander op. Uitspraken zoals “kijk, dat is nu typisch
Nepalees” om een verschil in mentaliteit aan te duiden, laten al het één en
het ander vermoeden. Maar toch, het zelf meemaken is toch iets anders. Ik
probeer zonder te veel vooroordelen naar ginder te gaan.

Maanden op voorhand begint die voorbereiding al. Een to-do lijstje aanleggen
met alles wat nog dient te gebeuren. Zorgen dat het paspoort in orde is.
Vliegtuigtickets boeken. Verlof aanvragen op het werk. Naar de apotheker en de
dokter gaan voor de vaccinaties. Bankkaarten laten activeren voor het
buitenland. Aangezien ik al wou testen welke apparatuur we ginden konden
plaatsen: ontelbare avonden zitten prullen met toestellen zoals een
Raspberry Pi en een ODROID om te kijken of deze konden gebruikt worden als een
thin client. Leuke dingen om mee te spelen maar het leek nog niet bruikbaar om
er dit jaar mee aan de slag te gaan. Misschien op een later moment…

Goed, door alledaagse drukte in België kwam de vertrekdatum wel heel erg snel
dichtbij. Op een vroege donderdagochtend (al was het in mijn hoofd eerder
ergens in het midden van de nacht) was het dan toch zover: opstaan, naar de
luchthaven rijden en hop, naar Nepal!

Op de luchthaven van Zaventem verliep alles nog kalm en ordelijk. Wat een
contrast toen we aankwamen in Kathmandu! Lange wachtrijen, lang wachten en wat
een drukte. Nu bleek op datzelfde moment ook het Nepalese cricketteam net te
landen en dat zal waarschijnlijk niet echt in ons voordeel hebben gespeeld.

Diezelfde dag hebben we al kunnen proeven van enkele Nepalese gerechten. Wat
opviel is dat Nepalezen gewoon hun rechterhand gebruiken om te eten. Niet hun
linkerhand want… daar bedienen ze de andere kant van hun lichaam mee. Nu ja,
dat begint al goed als je – zoals ik – linkshandig bent. Gelukkig heb ik ook
een lichte vorm van ambidextrie waardoor het geen al te groot probleem vormt
om met je rechterhand te eten.

Het heeft tot de namiddag van de tweede dag geduurd voordat ik bewust een
“load shedding” event heb meegemaakt. Zeg maar gerust de Nepalese versie van
het “afschakelplan” waarover in België de laatste maanden al zoveel te doen is
geweest. De elektriciteit valt er een aantal uren per dag uit. Nu ja, “een
aantal”. Dat leek in die periode van het jaar toch al gemakkelijk te kunnen
oplopen tot 9 uur op een dag. Verbazend genoeg merk je daar niet echt zoveel van.
Enerzijds omdat een gedeelte zich ’s nachts voordoet, anderzijds omdat de
Nepalezen zich er behoorlijk goed aan aangepast hebben. Batterijen vind je
overal. Op verschillende plaatsen kom je generators tegen die een deel van het
dorp van stroom kunnen voorzien. Voor de rest vond je hier en daar een UPS om
een beperkt aantal toestellen nog even wat stroom te geven. En in Nepal zijn de mensen sowieso ook
wel minder afhankelijk van elektrische toestellen zodat het allemaal wat
minder erg is.

Ik moet het toegeven, ik ben geen ochtendmens. Maar raar genoeg had ik in
Nepal geen problemen om vroeg op te staan. Dat heeft ongetwijfeld te maken met
het andere levensritme. Als het donker wordt valt het leven er quasi stil. Ok,
mensen kijken nog televisie en gaan misschien nog even op café. Maar de echte
bedrijvigheid valt weg. In België steek je gemakkelijker een lampje aan en
wordt het zo al snel laat. Of zou het eerder te maken hebben met het lawaai
van claxons die Nepalezen zo vroeg wakker maakt?

Claxons? Claxons! Stel dat er nu iemand naast je komt staan en die claxoneert
verschillende keren per minuut. Het moet zelfs niet eens zo luid zijn. Hoelang
zou je dit toleren? Wel, laat ons zeggen dat je in Nepal op 1 dag er meer
hoort dan wanneer je een gans leven zou doorbrengen langs een drukke Belgische
straat. Dat neemt niet weg dat ze wel nuttig worden gebruikt. Je hebt er de
typische “pas op mens/dier, ga uit de weg want ik kom eraan in mijn voertuig”-
claxon, de “er komt een gevaarlijke bocht aan en ik laat me daarom voor de
zekerheid even horen”-claxon, de “pas op, want ik ga je inhalen”-claxon en de
“jaja, ik heb je gezien in mijn spiegels”-claxon. Gemakkelijkheidshalve zitten
deze achter dezelfde knop op het dashboard en klinken ze dus hetzelfde. Ah ja,
want we gaan er toch geen kakofonie van maken hè?

Overal word je er zeer vriendelijk ontvangen. Misschien word je er weleens
raar bekeken als je vraagt naar toiletpapier of een lepel (en zeker als je
deze 2 door elkaar durft halen). Ze zijn ook wel eens bezorgd dat je kou zou
lijden in je t-shirt tijdens hun winterseizoen (geen probleem, we komen uit
België!). Honger en dorst zal je er niet snel hebben (tenzij je als Fransman
niet kunt aanpassen). Souvenirs moet je er eigenlijk niet meer kopen (uit
dankbaarheid krijg je er zelf al veel mee).

Dus ja, hoe kan je je voorbereiden op Nepal? Heb een open mind, sta open voor
nieuwe indrukken. Zorg dat je nog Facebook vrienden kan toevoegen. Voor de
rest: niet panikeren en niet vergeten om een handdoek mee te nemen. 😉

Ook Frank schreef over zijn ervaringen in Nepal in november 2014, je leest ze in Nepal voor gevorderden.