Na de aardbeving: eerste indrukken

We zijn voor enkele weken in Nepal. Het doel van ons bezoek? Bij de familie zijn en hen steunen na de zware aardbeving die hen trof, de staat van de scholen bekijken waar HANDnepal vorig jaar computerklassen installeerde, en een algemeen beeld krijgen van Nepal vandaag, zes maanden na de zware aardbeving.
Via deze blog houd ik jullie graag mee op de hoogte.

Al zes maanden lang probeer ik me voor te stellen hoe Nepal erbij ligt na de aardbeving. Natuurlijk zagen we allemaal de tragische beelden op het journaal. Maar die zeggen niet alles. Ik wil weten hoe de mensen nu leven, hoe het straatbeeld eruit ziet, hoe zwaar ‘onze’ stad Panauti getroffen is.
Bij aankomst in Kathmandu zag ik niets speciaal. Te moe, dacht ik. Afwachten tot morgen. Maar ook de dag nadien, thuisgekomen in Panauti, leek alles zoals het vorig jaar ook was. De huizen zijn bouwvallig, maar niet meer dan vorig jaar. Het eten is relatief duur, maar niet zóveel in prijs gestegen tegenover vroeger.

Dat herinnert me aan een verhaal dat inwoners van Panauti me járen geleden vertelden. Panauti zou gebouwd zijn op één grote rots. Daardoor zou het elke aardbeving doorstaan. Zou dat dan toch kloppen? Want zelfs vijf dagen na mijn aankomst hier merk ik geen grote verschillen.
Het is pas wanneer ik de tijd neem om met de familie in Panauti te babbelen, dat het leed me duidelijk wordt en meteen bij de keel grijpt.

Eén van de nichtjes in de familie is twee jaar geleden getrouwd met een man uit een dorp nabij Kathmandu. Dat is een drietal uur reizen van Panauti. Niet zo ver dus. Zij woont nu daar bij haar nieuwe familie. Zo wil de lokale traditie het. Haar zoontje was wat mager, vond ik, en niet zo actief. “Wat wil je” zei een van mijn andere nichtjes. Ze wonen al zes maanden in een tent. Hun huis is ingestort. Het zoontje heeft zoveel stress dat het amper kan eten, laat staan zich kan ontwikkelen. Zijn mama is moeten overschakelen van borstvoeding op poedermelk. Tijdens het regenseizoen was het zo extreem warm en vochtig dat het kind niet kon slapen. “En zijn mama, mijn nichtje, is zo’n sterke vrouw”, vertelden ze me. Dat geloof ik graag. Als ik haar zag, merkte ik niets aan haar. Ik kon niet van haar gezicht aflezen dat ze de zwaarste maanden van haar leven achter de rug heeft. En ondanks het leed heeft ze haar bevallingsverlof vroegtijdig afgebroken om weer te gaan lesgeven. “Om geld te verdienen, want we moeten een nieuw huis bouwen”. Haar zoontje neemt ze mee naar het werk, zodat ze tussendoor voor hem kan zorgen.

Mijn schoonzus, de mama van het nichtje waarover ik net vertelde, spreekt geen Engels. We kunnen dus erg moeilijk communiceren. Maar die blik in haar ogen toen het verhaal hierboven me werd verteld … die zal ik nooit vergeten. Die blik toont de échte impact van de aardbeving … .