Hoe het begon

“Ik wil iets doen voor dit land, maar hoe moet ik daaraan beginnen? ”,droomde mama bij een tas melkthee onder de Nepalese zon. “Oh, ik heb wel een idee!”, zei Chiniya en hij begon druk te telefoneren. Enkele minuten later was het geregeld: we zouden een schooltje steunen in Dhunkarka. “Maar niet zomaar geld geven hé”, zei mama, “ik wil iets  structureels doen, iets meer dan gewoon geld storten op een rekeningnummer”. “Oké, dan zetten we projectjes op vanuit België om geld in te zamelen voor deze staatsschool”. Dat was in kannen en kruiken. En zo werd HANDnepal geboren.
Maar hoe ziet zo’n staatsschool er eigenlijk uit, en wat hebben de leerlingen er écht nodig? Een uur en een zeer avontuurlijke rit op de moto later werd dat snel duidelijk. We bezochten de school. Daar werden we onthaald door een heus ontvangstcomité, een mix van leerkrachten en ouders. Allemaal even begaan met de lokale school. De verantwoordelijke vertelde over het onderwijs in deze school, over het gebruik van de weinige middelen die voorhanden zijn, maar vooral ook over het toekomstperspectief van de studenten. Niet enkel in het Westen is de computer niet meer weg te denken. Ook op het topje van de wereld is computerkennis onmisbaar voor een toekomst met hoop. Ons besluit stond vast: we installeren een computerklas!