Smile! (ofwel: trieste beelden uit Bhaktapur)

Twee meisjes uit Bhaktapur lopen net achter me al giechelend door de straten van hun stad. “Smile!” zeggen ze, terwijl ze een selfie nemen. Zelf had ik het tot dat moment moeilijk om te lachen, zeker terwijl ik foto’s nam. De stad is een ravage. Ik had de beelden op het journaal gezien, ik had de verhalen van mijn vrienden uit Bhaktapur gehoord en de recente updates gevolgd via Facebook. En toch overviel het me. Dit had ik niet verwacht. Volledige woonwijken zijn van de kaart geveegd.
“We hadden afgesproken aan je oude huis, maar dat staat er niet meer. Waar kan ik je vinden?”. Dat is wat mijn man zei door de telefoon, op zoek naar onze vriend Rajan. De ene vriend leeft in een tentenkamp, de andere heeft een tijdelijk onderkomen bij een andere vriend, nog een andere woont nog in zijn huis, maar dat is officieel afgekeurd wegens te onveilig. Niemand lijkt nog een vaste woonplaats te hebben. In plaats daarvan staat de stad vol tijdelijke huizen. ‘Tijdelijk’ is relatief. De verwachting is dat de gezinnen daar nog minstens anderhalf jaar zullen moeten wonen. Ook het woord ‘huis’ is relatief. Het gaat om houten constructies bedekt met golfplaten. Te warm in de zomer, ijskoud in de winter. Zo’n huis is ongeveer 3 x 6 meter. Het kost €500 om het te zetten. “De prijs van de golfplaten is de hoogte in gegaan”, krijg ik te horen. Onaanvaardbaar!

shelter4-625

Twee van de vrienden die we vandaag zeker wilden zien, konden niet komen toen we hen belden om te zeggen dat we waren gearriveerd. Ze stonden in de rij. De ene hoopte benzine voor zijn motor te pakken te krijgen en hebben we nadien niet meer gehoord. De andere vervoegde ons na enkele uren met de boodschap dat hij vier uur in de rij had gestaan voor een gasfles .Er waren 300 flessen beschikbaar. Helaas was hij niet bij de gelukkigen. Dan maar koken op een houtvuurtje. Net zoals de mensen uit het restaurantje waar we na onze wandeling door de stad iets gingen drinken om de gedachten te verzetten. Ze hebben hun keuken verhuisd naar het binnenplein. De gasflessen zijn leeg, dus wordt alles op houtvuur gekookt. De blokkades aan de grens met India, waarover ik eerder al schreef, zijn hier direct voelbaar. De mensen die hun huis verloren en nu in een kamp leven, hebben niet eens gas om op te koken. Zelfs al zouden ze geld hebben, er is niets nuttigs dat ze daarmee kunnen kopen. Hoe kan dit land nu recupereren na die verwoestende aardbeving?

Die giechelende meisjes schudden me wakker. Plots besefte ik dat ik triest en ontdaan door de stad dwaalde, maar dat alle Nepalezen rondom me verrassend positief en vrolijk waren. Het is bewonderenswaardig om te zien hoe ze in de gegeven omstandigheden de handen in mekaar slaan en het onmogelijke mogelijk maken. Ik blijf mijmerend kijken naar een jongetje dat met zijn vlieger speelt, bovenop de restanten van een huis, dat waarschijnlijk ooit het zijne was…

 

Deze diashow vereist JavaScript.